Highlights.

2011-09-20T14:34:00.001+03:00

Her şey ne kadar da değişti.

2010-11-29T01:09:00.001+02:00

2010-10-20T13:34:00.001+03:00

Seni çok özledim.

2010-08-10T09:48:00.002+03:00

O olmadan yaşayamıyorum.

2010-07-28T01:33:00.001+03:00

Bir aralar fotoğraf çekiyordum.

2010-06-11T00:44:00.002+03:00

Your reservation request has been confirmed
Los Angeles 8/6/10

You'll receive your flight confirmation
via e-mail within 24 hours.

2010-06-07T01:52:00.001+03:00

Ben çocukları hiç sevmem.

Bağırışları midemi bulandırır.

Aslında çocukları severim, ama kıskanıyorum onları.

Dizlerindeki kabuk bağlamış yaraları.

2010-05-18T01:19:00.002+03:00

And I was up all night
Dreamin’ up a world where everything turns out right.
Where I’d never break your heart, nor you mine.

Bad feelings about pianos and singing birds in spring.

2010-05-07T01:42:00.000+03:00

Triangle.

2010-04-25T02:33:00.005+03:00

Bu blogu beyaz yapmak geliyor içimden.

2010-03-16T22:10:00.005+02:00

Odamın duvarlarını beyaza boyayıp beyaz perdeler takmak, yatağıma beyaz dantel bir örtü sermek ve yerleri eskitilmiş beyaz tahta kaplatmak istiyorum. Sonra da en güzellerinden siyah beyaz birkaç anı fotoğrafı basıp çerçeveleyip asmak güzel olur diyorum duvarlara. Fonda sürekli Library Tapes çalarsa, bir gün mavi çocuk o huzurlu odada uyanırsa severim diye düşünüyorum Mart ayını.

Good to see you.

2010-03-03T23:12:00.000+02:00

Almost!

2010-03-03T15:45:00.001+02:00

Beni en çok güldüren ve mutlu eden, her anımda yanımda olan çok sevgili Annoying Orange'a birkaç iyi dileğimi sunmak istiyorum. Sunuyorum da, ama siz göremiyorsunuz onları ne yazık ki.

Bir şeyin alt metni.

2010-01-27T03:51:00.001+02:00

Artık seni umursamıyormuşum gibi düşünme sevgili blog, çünkü senin hayatımdaki yerin çok başka. Ama Tumblr da iyiymiş hani.

Hehehe, bye.

Kült Ablası.

2009-12-28T00:51:00.001+02:00

Birkaç hayalimiz var ve bunları gerçekleştireceğiz.

Yaz gelsin

2009-12-17T18:36:00.001+02:00

2009-12-15T23:49:00.000+02:00

Ben bıraktım artık.

One, Five, Nein!

2009-12-06T19:38:00.002+02:00

2009-11-22T23:10:00.001+02:00

Comforting sounds you made.

Babamın hayalet kostümü varmış.

2009-11-22T21:18:00.004+02:00

Bazen eski günleri özlüyorum. Böbrek ağrım tuttuğunda abimin beni acile yetiştirmesini, yalnızlığımın doruk noktasındayken arayıp "50 derece latte" demesini ve boş bulduğumuz her an imdb'ye bakıp ani kararlarla sinemaya gidişlerimizi. İklimler'den çıktığımızda hayata boş gözlerle bakışımızı ve Paranoid Park sonrası hiç konuşmadan eve gitmeye karar verişimizi, saçma sapan komedi filmlerinin bile sonunda kestiğimiz sözde entellektüel ahkamları. Dedemin getirdiği eski fotoğraflara baktım bugün, babamın abime ne kadar benzediğini gördüm. Sonrasında Hayat Bilgisi dersinde dedeme yazdığım mektubu.
" Konu, << Sizden uzakta yaşayan birine mektup yazın >> olunca aklıma hemen sen geldin >> "

Skylook.

2009-11-17T20:11:00.001+02:00

2009-11-16T23:12:00.001+02:00

Zurück.

Rıza Efendi says:

2009-11-16T22:57:00.002+02:00

The Canyon Behind Her.

2009-11-13T23:34:00.005+02:00

Sanırım sadece insanları değil, İzmir'in kendisini de çok özlüyorum. Havasını, sahilini, havaalanının kapısını, otobüs şoförlerinin sinirli tavırlarını, Deniz Apartmanı'nın otoparkını, Kipa'yı, Baraka'yı. Ve ne kadar güzeldir ki gittiğimde orada yağmur yağacak. Havadaki muhteşem kokuyu düşünmek bile yetiyor şimdilik.

Mektup [3]

2009-11-13T21:17:00.002+02:00

Merhaba Bilinçaltı!

Nasılsın?
Ben iyiyim çok şükür. Nasıl gidiyor, duyduğuma göre havalar fena değilmiş oralarda?
Çok sevindim.
Okula gidiyorum ben de işte, her sabah 9da falan. Ama ev yakın ya, inanılmaz rahat oluyor. Günlerim karanlık odada, ödevlerimi erken bitirip kendim için baskı yapmakla geçiyor. Olayı kavradım sayılır artık. Ortam falan da çok güzel, eğlenceli. Arada bir gidiyoruz içiyoruz falan, ders çıkışı hamburger yemeye gidiyoruz.
Onun dışında kavuşmak istediğim üç insana birden, aynı ay içinde kavuşabilecek olmam beni çok mutlu ediyor. Birikecek anı fotoğraflarını şimdiden hayal edebiliyorum. Bir de belki siyah beyaz çeker, basar, mektupla yollarım sonra onları.

İşte böyle, bu aralar seni çok fazla özlemiyorum yani, şayet uğraşacağım daha önemli işler ve kavuşacağım sevgi dolu insanlar var.
Ama kendini kötü hissetme. Hep yakınımdasın ne de olsa.

Kocaman sarılıyorum sana,

Elif. (Bıdık)

Türk hava yolları.

2009-11-13T21:08:00.002+02:00

Hayatımda çok değer verdiğim ve aramızda kilometreler olan üç insandan sürekli bahsediyorum, üçünü de çılgınlar gibi özlüyorum. Buraya kadar hatırlıyoruz. Peki bu üç insan ile bu iki ay içinde görüşebilecek olmam nasıl bir mutluluk getirecek bana?! İşte bunu çok merak ediyorum! Kombo!
Sayılı gün çabuk geçer.
11 gün.
35 gün.
36 gün.

Ayrıca evet, yakında bilinçaltıma bir mektup yazacağım. Hehe.

Boğaz Spreyi

2009-11-04T15:23:00.001+02:00

Yazılarımda üç nokta kullanmayı sevmem, kullananları adamdan saymam.

2009-11-03T20:41:00.002+02:00

Ön yargı çok tehlikeli bir şeydir.
İnsan sabah kalktığında bazen "bugün her şeye karşı nötr olacağım, hayatı olduğu gibi yaşayacağım" diyor. Birkaç dakika için başarabiliyor bunu, çapaklarını silerken, çay demlerken, ekmek keserken falan. Evden çıktığı an ise istemsizce ota boka kusur bulup kafasının içinde yerin dibine batırıyor gördüğü insanları, kişilerin davranışlarını.
Ben böyle bir insanım, kişinin tek bir hareketi bile nefret sebebi olabiliyor bünyemde. Bir tane de itiraf defterim var, itiraf edeyim. İnsanlar hakkındaki ön yargılarımı yazıp birkaç ay sonra okuyup kendimden utanmamı sağlıyor bu defter. Terapi gibi bir şey, çok hoş.
Mesela bugün Belen'e, onu ilk gördüğümde "bu ne anasını satayım hava 40 derece kız deri ceket giymiş" diye düşündüğümü, sonra konuşunca, kansız olduğunu ve her daim üşüdüğünü kavrayıp utandığımı belirttim. Eminim Hakan da benim hakkımda "of ne ukala kız, her şeyi bildiğini sanıyor" deyip birkaç gün sonra pişman olmuştur.
Ne garip...
Şimdi üç nokta koydum diye beni ironi sever bir insanmış gibi düşünüp ön yargılara kapılmayın dostlarım, ben çok düz bir insanımdır aslen. Hayatımda hiç gelgit yoktur.
Her sabah da "bugün de diğer günlerde olduğu gibi her şeye nötr yaklaşacağım" diyerek güne başlarım.

2009-11-02T19:23:00.000+02:00

Bürokrasi çatısı altında şekillenmiş bir oluşumu, bu kadar kısa bir süre içerisinde bu denli sevip benimseyebileceğim hiç aklıma gelmezdi.

An elephant in the delta waves, Pier, Rose.

2009-10-30T20:26:00.013+02:00

HEMEN!

2009-10-30T19:18:00.001+02:00

Big Mac™ Menü (Jumbo, Coca Cola) - Big Mac + Büyük Boy Patates Kızartması + Büyük Boy Coca Cola.

Gönderim Zamanı
-Bugün (30/10/2009)
-Hemen (~40 dak.

Siparişi ver!

Uçurum kenarındaki patika üzerinde duran muz kabukları.

2009-10-29T22:24:00.001+02:00

And we all know a song that's tearing me and you apart
It's far far far far.
And we all know a song that tearing everybody else up
La la la la la.

2009-10-29T21:48:00.002+02:00

Bugün yazamıyorum.

(Evet denedim.)

Two clocks, Strawberry lemon drop, Bug eyes & the number twenty-one

2009-10-27T22:55:00.013+02:00

Weird trees, greeting cards, teardrops & milkshakes.

2009-10-27T22:17:00.016+02:00

2009-10-27T18:58:00.000+02:00

Bir baba yiğit bizi tasarım ilkelerinden kurtarmalı.

Hide yourself from the light.

2009-10-24T19:46:00.003+03:00

Yalnız geçirdiğim bir gün daha sona eriyordu. Hayatımda belki de ilk defa o şarkıyı dinlerken mutluydum. Çoğunlukla o yokuştan inerken çalmaya başladığında gözlerim dolardı, görüş açım daralmaya ve bulanıklaşmaya başladığındaysa boğazımdaki düğümden kurtulmak için yüzümü ekşitirdim. Bugün öyle olmadı. İlk defa, Cartoon Showroom dinlerken gülümsüyordum, gözüme giren araba farlarını bulanık görmüyordum. Sokağın başına girip tam sağa dönecekken onu gördüm.
Ağlıyordu. 19-20 yaşlarındaydı. İki saniye boyunca bakıştık. Birbirimizi tanımıyorduk. Hayatını anlatmıştı bana. İki saniyede. Duvarda oturmuş, ıslak gözlerini gri hırkasının uzamış kollarıyla siliyordu. Upuzun siyah kıvırcık saçları dağılmıştı hafif. Çok güzeldi. Çok masumdu. Azıcık gülümsedi, ben de ona. Çok acı gülümsemelerdi bunlar.
Yürümeye devam ettim. Geri dönmeliydim. "Merhaba, sanırım ağlıyorsun" demeliydim. Yanına oturup "buradan geçerken her mutsuz oluşumda, oturduğun yerde oturup ağlamayı hayal ederdim ama hiç başaramadım" deyip gülümsemeliydim. Veya bir kağıt koparıp üzerine bir şeyler yazmalıydım, yanına bırakıp hiçbir şey söylemeden uzaklaşmalıydım. Benim onu unutamayacağım gibi o da beni hatırlamalıydı bir süre. Hayatına giren, girdiği anda çıkan, ismini bilmediği biri olmalıydım.
Başına ne gelmişti, neler düşünüyordu, neden bizim sokağın başındaki bir duvarda öylece oturuyordu karanlıkta. Apartmana girerken "It's your choice" sesini duyduğum an koşarak yanına gidip oturmak istedim. Ama hayatı Hollywood filmlerindeki gibi basit ve büyülü yaşayamıyorduk biz Türkler. Ve bir güç, Cartoon Showroom dinlerken mutlu olmamam için çabalıyordu.

Şeker kokusu Ekim aylarında tehlikelidir.

2009-10-24T16:33:00.002+03:00

İnsanların broşür dağıtan elemanlardan korktukları için yönlerini değiştirip bana çarpmaları ne kadar saçmaysa, benim de ayağıma düşen metal parayı arı zannederek çığlık atışım o kadar anlamsız.
Acıbadem caddesine çıkan, o yürürken karşıdan Burger King'in göründüğü yokuştan nefret ediyorum. Ne zaman bir yere yetişmeye çalışsam, minibüse binecek olsam hep yokuşu çıkarken minibüsün son hızla oradan geçtiğini görüyorum ve "yetişememek" duygusunu iliklerimde hissediyorum.
Bugün yine aynı manzarayla karşılaştıktan sonra cebimden paramı çıkartıp yeni bir minibüsün gelmesini beklemeye başladım. Gelmek bilmiyordu. Uzaklaşan, yetişemediğim minibüs hala görüş açımdaydı. Arkasından koşmam imkansızdı, beklemek yerinde bir karardı dolayısıyla.
Ekim ayında hala "pastırma yazı" ritüelini atlatamamış olmamıza sinir oluyorum.
Güneş tam tepemde, üzerimden buram buram Chanel Candy kokusu geliyor ve üç beş tane arı, gözlerini bana dikmiş, çevremde dört dönüyorlar. Korkuyorum. Bir o yana bir bu yana savuruyorum kendimi. Hangi akla hizmetse bu sırada müzik dinlemeye de devam ediyorum ve birden bire o korkunç şey oluyor. Ayağımda saniyelik bir reaksiyon, onlarca arının saldırısına uğramışım gibi bir hisle derin bir çığlık atıyorum. Bu sırada yanımdan geçmekte olan kadın bana bakıp gülüyor, ayağımdaki garip hissin sebebinin bir yaban arısı değil de metal 1 tl olduğunu anladığımda bazı şeyler için artık çok geç olduğunu farkediyorum.
"Yer yarılsa da içine girsem" düşüncesini belki de en yoğun olduğu anlardan biri.
Minibüs geliyor, el sallıyorum. Ortadan kayboluşumun bünyemde yarattığı hafif buruk bir zaferle arı zannettiğim 1 tl'yi şoföre uzatıyorum; Bir öğrenci alır mısınız? diyorum.

Das Venti.

2009-10-24T15:57:00.002+03:00

Savurgan ve zengin Özgür, dereotlu çöreğinden bir ısırık ve en büyük boy aldığı kahvesindense bir yudum almış, mekandan birkaç dakika önce ayrılmıştı. Kahvesi hala sıcaktı ve yepyeni gibi duruyordu. Sanki hiç tadına bile bakılmamıştı. "Ben bunu içerim" dedim Eda'ya. "Oğlum saçmalama içilir mi öyle" dedi ve kasaların oraya kendine ve bana yeni birer kahve almaya gitti. Çok sinirliydim. "Ulan madem içmeyecektin, neden en büyük boy aldın?" diye sesli bir şekilde düşündüm. Karşı masamızdaki, bardağından adının Ümit olduğunu öğrendiğim adam "o yeni gitti daha" dedi. "Madem içmeyecekti neden büyük boy almış?" sorusunu Ümit'e yönelttim. "İşte zenginlerin hali bir başka oluyor" dedi. Servet düşmanı olduğu çok açıktı ve içindeki haseti paylaşmak istemişti. Ama ben de en az onun kadar tepkiliydim bu meseleye.
"Ben kalkıyorum, bu masaya oturabilirsiniz" dedi Ümit, ben Burjuva Özgür'ün içmeye tenezzül etmediği kahveyle yemeden bıraktığı dereotlu çöreği başka bir masaya götürmeye uğraşırken.
Gülümseyip teşekkür ettim ve yanındaki sandalyeye oturdum. "İyi akşamlar" deyip sırıttı ve mekandan uzaklaştı.
Servet düşmanı Ümit'in bardağını Zengin Özgür'ün artıklarının olduğu masaya götürmek için kaldırdığım o an ise insanların ne kadar "saçma" ve hayatın ne kadar ironik olduğunu bir kez daha anladım.
Servet Düşmanı Ümit, büyük boy kahvesinin yarısını bırakmış, gitmişti.

2009-10-23T21:05:00.001+03:00

It won't be forever.

For Us

2009-10-22T15:36:00.000+03:00

Russian Circles

2009-10-15T23:01:00.001+03:00

2009-10-15T18:14:00.001+03:00

100'lük Fotoğraf kağıdı: 99 tl.
Çift çarklı yıkama tankı: 32 tl.
Dönemlik harç: 140 tl.
Okula yürüyerek gitmenin bedeli: Paha biçilemez.

Matruşka adlı şarkıyı bir türlü sevememişti.

2009-10-11T21:53:00.005+03:00

Lunaparkın ışıkları gözüme rahatsız edici bir şekilde giriyor, "gemiler"i ve "salıncak"ı görüyorum. Hafif yattığım yerden doğrulup cama yöneliyorum. Yüzüme rengarenk ışıklar ve arabanın camındaki kuruyup leke halini almış yağmur damlaları yansıyor. Bu şarkıyı sonsuza kadar dinleyebilirim. Aklıma, yapmak istediğim bir hediye hakkında güzel fikirler geliyor boş gözlerle lunaparkı izlerken. Adam "look another year went by" dediği zaman, sanki çok sinematografik karelerin olduğu başarılı bir video klipteymişim gibi hissediyorum kendimi, gerçekten de güzel bir an. Kitabı okumaya devam etmek istiyorum ama gecenin, sadece arabanın hızına orantılı olarak nadir yakalanan sokak lambaları tarafından aydınlatılıyor olması bu isteğimi gerçekleştirmemi engeller nitelikte seyrediyor. Hediye fikri çok hoşuma gidiyor, ancak "acaba bir ergen kızın sevgilisine ettiği hediyelerden bozma bir şey" mi olacaktı bu, işte bu düşüncenin yorgunluğunu taşıyordum o an içimde.
Trafik o kadar tıkalıydı ki, lunapark ile ilgili anılarımın canlanmaması için tekrar yatar konuma geçtim arka koltukta. Ama engelleyememiştim, çocukluğumu inkar edemiyordum.
Eskiden kendisine esrarengiz ve özel bir şekilde seslendiğim, üzerine hayaller kurduğum, televizyonun kumandasını bir telefon gibi kullanıp saatlerce kendisiyle konuştuğum, "bugün gelemiyoruz ama üzülme, cumartesi günü babam bana size gelmem için söz verdi" diye kendisini teselli ettiğim "Yeşil Canavar", tüm özelliğini, bireyselliğini kaybedip yerini "Bostancı Lunaparkı"na bırakmıştı.
Kim bilir daha kaç çocuğun bilinçaltında bir efsane olarak yer etmişti o kapıdaki koca "Yeşil Canavar", şimdiki hangi çok yakın iki arkadaş, zamanında aileleriyle oraya gidip, yıllar sonra yediklerinin içtiklerinin ayrı gitmeyeceğini bilmeden karşılaşıp birbirlerine öylesine bakmıştı.
Büyüme konusu her açıldığında aklıma hep spesifik şeyler geliyor. Bunlardan biri, "Yeşil Canavar"ın tahtını "Bostancı Lunaparkı"na bırakmasıdır. Bir diğer yaralayıcı gerçek ise, çocukluğumun evlerinde geçtiği alt kat komşumuz Nurten teyze ve üç büyük kızının yavaş yavaş evi terk etmeleridir. Önce ilk kız gitti, çok uzaklara, başka bir ülkeye. Sonra ben büyümeye başladıkça aşağıya daha az iner oldum, varsa fazla süt almaya, misafirlerimiz için ek sandalye talebine ve iyi haberleri ulaştırmaya. Ama yıllar o kadar çabuk geçti ve ben Nurten Teyzemlerin orada, aşağıda hep beni beklediklerine o kadar inandım ki, taşındıkları günü görmek bile istemedim. Nitekim göremedim de. Büyümenin verdiği hayal kırıklıkları listesi istenildiği kadar uzatılabilir. Üst kat komşusunun biricik kedisinin birkaç gün içinde ölmüş olması, hayalimdeki çekirdek aile fikrinin her gün biraz daha bozuluyor oluşu, yılların arkadaşının hayat değiştiriyor olması ve niceleri ile desteklenebilir mesela.
Bostancı adlı semte gittiğimiz anda tüylerimin diken diken olması, o eşsiz, muhteşem yapıya büyük gözlerle bakışım ve içeri girmek için duyduğum sabırsızlık, bazen amacımızın lunaparka gitmek yerine halamlarda çay içmek olduğunu öğrendiğimde yaşadığım mutsuzluk, hasret ve kaçırdığım eğlencenin renkli hayalleri, belki daha sonradan dostum olacak insanları görmek fikri beni o küçük, samimi, renkli ışıkların sürekli yanıp söndüğü, neşeli çığlıkların evlere kadar ulaştığı yere o kadar bağlamıştı ki.
"But damn I didn't even die" sözünü duyduğum anda iki katlı bir otobüsle neresi olduğunu bilmediğim bir yere gidiyorum, ilk defa. Telefonum çalıyor. Karşıdaki sesin nerede olduğuma dair sorduğu soruya "Bostancı Lunaparkı'nın oralardayım" diyorum. Kapatıyorum. O sırada bu aşağılamayı yapışımı önemsemiyorum hiç. Lunapark da efsaneleştirilmediği için gocunmuyor tabii ki, kırılmıyor bana. Ama yine de içimi bir huzursuzluk kaplıyor. Sanki gittiğim yerden bir daha geri dönemeyecekmişim gibi. Sanki çocukluğuma kaldığı yerden devam edemeyecekmişim gibi.

"To criticize and judge, how did I end up here.
With these standards I'm forced to love, make me disappear."

Fotogram ve Yaprak* Dökümü üzerine.

2009-10-09T23:40:00.005+03:00

Bir süredir bu bloga uzun bir şeyler yazmadığımı farkettim. Ne kadar büyük bir kayıp, bilemiyorum ama artık buraya yazacaklarımı defterime yazmaya üşenmemeye başlamamdan kaynaklı aslında bu olay. Her ne kadar yazım inanılmaz çirkin olsa da, sayfa düzeni hakkında tek bir başarılı örnek bile sergileyemesem de deniyorum, yazmayı, çizmeyi. Yılmıyorum. Yıldo.
Eskiden kağıda yazdığım her şey bir mektup olarak belli birilerine, birine ulaşırdı. En ufak bir cümleden upuzun hikayelere, hatta şiirlere, çizimlere kadar. Şimdilik bunun ayrımına varmışım gibi görünüyor, günlüklerimi, saçma sapan düşüncelerimi, kalemin bitmek üzere olduğu anda çizdiğim yarım kalmış portreleri kendime saklıyor, böylece kimseyi daraltmamış oluyorum.
Bir de her gün posta kutusuna bakmaktan, içini boş görünce de üzülmekten kendimi alamıyorum. Bunu da minik bir anekdotmuş gibi buraya yazmayı uygun görüyorum.
Hayatımdaki güzel şeylerden bir tanesini belirtmek istiyorum. Okul ile ev arası 76 adım. Yani 9'daki ders için saat 8.30da kalkıyor ve 15 dakikamı ağır ağır hazırlanarak geçirebiliyorum, bir senelik Kuştepe kabusundan sonra "keşke başka bir şey isteseymişim lan" diyesi geliyor insanın.
İkincisi, melankolik müzikler dinleyip kendimi sıktığımı, bunalttığımı an itibariyle farkettim ve anında şarkı listesini değiştirdim. Ajdar açacak kadar delirmedim elbette ama, en azından artık Mogwai dinlemiyor oluşumu kutlayabilecek potansiyelde, bir sürü "neşeli" şarkıya sahibim.**
Dün annemler bir dizi izliyordu. (Dizi, günümüzde uyutma politikasından başka hiçbir amaç gütmeden çekilen anlamsız, rol yapamayan insanların yürüttüğü, Türk insanının, sanki gerçek hayatta hiç sıkıntısı, geçim derdi, hastalığı, entrikası yokmuş gibi bir de kurguda olanları dert edecek hale gelmiş olduğunun en büyük kanıtı olarak kabul edilen bir olaylar silsilesidir ve annemler dalga geçmek üzere başladıkları dizilerin birden bire tutkunu oluverdiler.)
Neticede, ekranda genç bir kadının bir dağ evinde tek başına şarap içtiğini ve sarhoş olduğunu, an itibariyle telefona sarıldığını görüyoruz. Sevgilisini arıyor. Anladığım kadarıyla adam, eski sevgilisinin intihar ettiğini öğrenince, yeni sevgilisinin yanına gitmek yerine soluğu hastanede alıyor. Genç kadın ise sevgilisini beklerken içtiği şaraplar yüzünden kafayı bulup deliriyor. Benim takıldığım nokta dizi değil aslında, babamla aramızda geçen şu diyalog;
- Oha baba, eve bak.
- Kadın zengin.
- Para bok valla.
- Valla.
- Parabola.
- Bana bir su koyuver.

Neyse, sonuçta kadın zengindi, biz de akşam yemeği yiyorduk. Biz dolma yerken karı*** havyar yiyordu falan. Hiç sorun değil, kurmaca işte.

Şu anda, defterime hiç böyle saçma şeyler yazmadığımı farkettim. Bence burada saçmalamak çok daha güzel olacak. Sonuçta defteri açıp "bakayım ne yazmışım" demiyorsun. Gerçi blog için de demiyorsun ama gözün bir cümleye kayınca "lan dur okuyayım bi" gibi bir düşünce belirebiliyor kafanda.

Kısacası kötümser, saçma sapan şeyleri, hayal kırıklıklarını ve daha bir sürü bok püsürü buraya yazmayacağım artık. Zaten bunca zaman yazdım da ne oldu, şimdi okudum da, yani "lan dur okuyayım bi" dedim de, hiçbir anlam ifade etmedi. Belki okulumun, evimin arka sokağında olmasıyla bağdaştırabileceğim bir şeydir bu. Ya da sanmıyorum çünkü Temel Tasarım İlkeleri diye bir ders alıyorum. Hani, iyimserliğin imkansız olduğu bir platform. Küreselleşen dünyada çağdaş sanatın irdelendiği bir ortam.

Artık uyumalıyım. Lyra Vals aşkına uyumalıyım.

Yeniden merhaba.
(gülücükler..)

*Fotogram dersinde harcayacağımız tüm kartlara (kart yanlış bir ifade oldu, kehkeh.) ve kendilerinden baskı yapacağımız tüm yapraklara buradan sevgilerimi yolluyorum.

**Neşeli şarkıdan kastımın "The Gathering - You Learn About It" olması insanların kafasında nasıl bir "neşe" imajı oluştururdu, bilemiyorum.

***"Hatun" tabirinden sonra en nefret ettiğim laf "karı"dır. Bir daha kullanmamak üzere.

Dipnot: Fırat Budacı'yla, sırf birlikte yazı yazıp uzun sohbetler edebilmemiz için hemen, şu anda evlenebilirim.
Dipnot2: An itibariyle Ajdar çalması?
Dipnot3: Dipnotları severim.

I can never give up making these rituals.

2009-10-07T00:34:00.002+03:00

Kendime not.

2009-09-26T20:32:00.001+03:00

you make me tired
life wants to live
you just want to watch it.

Wind at the Heart.

2009-09-25T03:20:00.001+03:00

Diamonds under your skin.

2009-09-23T23:16:00.000+03:00

I wonder while I'm running around again.

2009-09-23T18:41:00.002+03:00

Her gidişinde önce biraz otobüsün peşinden koşuyorum, sonra gözden kaybolana kadar bakıp el sallıyorum. Ardından karşıdan karşıya geçip minibüsün en arka sol cam kenarına oturuyorum. Cebimden çıkan kağıdı okuyup yine aynı müzikleri dinledikten sonra eve dönüyor ve fotoğraflarımıza bakmaya başlıyorum. Arada çaldığı anda değiştirilmesi gereken cinste şarkılar çıkıyor karşıma. "Aman" diyorum, "bugün olmaz."

2009-09-23T18:40:00.001+03:00

Bir haftada iki kere Yeni Camii'ye gitmek, gerçekten aşık olmayı gerektirir.

İkiz kuleler

2009-09-14T23:51:00.001+03:00

Vücudumdaki nereden geldiği belirsiz dört adet morluk, kafamdaki çılgın şiş, hepsinin ayrı ayrı fazlasıyla acıyor olması ve gittikçe tembelleşen, uyudukça uyumak isteyen bünyem, hediyem bir şat bardağında tekila, yan masadan gelen dilim pasta, yağmur, Kanver, Gökhan Canıtez'in kim olduğunu merak eden insanlar, kova, sosisli, cici bebe, iyi sucuk kesiyor oluşum, Marul, 5 çayı, F100, Burçin Esin, "Perfect", botlarım, alarmların çalmaması, yılların makarnası ve süzme yoğurt, akıllı tv, dayak, çok dayak, bol bol dayak, cin, eti cin, inglorious basterds, balık gözü, Aslı'nın Lyra Vals'i ingilizce zannetmesi, boğaz ve baş ağrım, Arka Oda'da Sang Real çalması, Marmara'yı kazanışım ve Duygu'yu öpüşüm.

Akbil sesi ve egzoz dumanı yağmur kokusuyla karışsa.

2009-09-03T00:18:00.005+03:00

Geçen gün Aslı'yla istemsizce başladığımız dertleşmenin sonunda şöyle bir kanıya vardık. İkimiz de melankoliyi seviyorduk. Kendisine dinlettiğim şarkıları duyunca "Ama bunlar hep yağmurda şehir otobüsünde ağlarken dinlenilecek şarkılar" dedi. Gerçekten de öyleydi. O şarkıları her dinlediğimde kendimi saçlarım ıslak, önümü sıkıca kapatmış camdan dışarıyı seyrediyorken buluyorum.
Bence bu kötü bir şey değil. Mutsuzluk, insana yazmak çizmek için büyük bir ilham veriyor. Kafada didik didik edilmeyen bir sorun yoksa kişi neden şiir yazmak istesin ki, ya da neden bir anda karalamaya başlasın defterlerinden birine.
En basitinden, mektup yazmak bile. Çok mutluyken mektup yazmaktan keyif alamıyorum mesela, aynı gündüzleri yazmayı sevmediğim gibi. Uzun cümleler kuramıyor insan pek fazla.
Mutsuz olmak için çok büyük sorunlar gerekmiyor bir de, ya da "çok sorunluyum" tabirini benimsemek. Çok özlemek, korkmak, hatta yağmur bile mutsuz olmak için yeterli sebepler. Tabii burada bahsettiğim şey hüznün ağır bastığı bir mutsuzluk. Kötü anlamda değil yani.

Artık kış gelsin istiyorum. Kapalı bir hava, gri bir gökyüzü istiyorum, sokaktaki tek renk, insanların renkli paltoları ve şemsiyeleri olsun. Sevdiğim insana atkı öreyim, onu postayla kendisine yollayayım, birkaç gün sonra o da bana atkısını taktığını gösteren bir fotoğraf çekip bassın, sonra yollasın istiyorum. Ben o fotoğrafı duvarıma asayım fonda yine aynı şarkılar çalarken. Sonra kazağımı, atkımı giyip hazırladığım hediyeleri ona göndermek için postaneye gideyim. Otobüste o şarkıları dinlerken aklıma hep aynı görüntüler, aynı insanlar gelsin, otobüsün ıslak ve çamurlu yerlerine düşen 1 tl'yi alıp almamak arasında duraksayayım, onun eldivenlerinin hala onun gibi koktuğuna inanıp kendimi teselli edeyim.
Arada bir de "çok fazla hüzün taşıyorum bünyemde" deyip bir ara vereyim ve bir arkadaşımla akşam çıkıp bir fincan sıcak çikolata içeyim, (sahlep de olabilir) böylece gülüp eğlenip, fotoğraf çekerken hüznün aslında hayatın her yerini kaplamadığını fark edeyim. O an da bulunduğumuz kafede "Devics - A secret message to you" çalsın.

Cones are for the young people.

2009-08-30T15:45:00.002+03:00

Yarın görüşürüz.

2009-08-30T03:18:00.003+03:00

Demin Selcen'in yazmış olduğu yazılardan birini okurken, aslında birkaç gün önce yazmak istediğim ama sürekli unutup, belki de önemsizmiş gibi gösterdiğim konuyu yeniden hatırlayıverdim.
Bir insanın hayatı boyunca bir sürü arkadaşı olur. Okuldan, iş yerinden, mahalleden, internetten. Ve bu arkadaşlar ile genelde çok özlenince görüşülür, yine aynı arkadaşlar hatır sorunca sevinilir ve "bir gün mutlaka şöyle yapalım yahu" klişesine kurban giderler. Hiçbir zaman yapılmayacak o "şey" ise sadece minicik bir ukte olarak kalır iki tarafın da beyninde, yalnızlıktan geberdikleri zaman hatırlayıp üzerine sudan hikayeler yazmak üzere.
Bunun dışında insanların -daha doğrusu şanslı olanların- sevgilileri vardır, hiç arkadaşları olmasa da dertleşebilecek, öpüp koklayabilecek bir insandır yanlarında. Dedikoduya da ortak olabilecek kadar sevimlileri de vardır, hiç umursamadan, katılmadan sadece dinliyormuş numarası yapan uyuzları da.
Bir de insanın "en iyi arkadaşım" dediği biri vardır, yediği içtiği ayrı gitmeyen, sabah kalktığında ikisi adına "acaba bugün de dünkü gibi film izlesek yoksa başka bir şey mi yapsak" diye planlar kurmaya başlayan, uyanmasını bekleyip dayanamayıp arayan ve iki gün görüşmediklerinde "en iyi arkadaşı"nı ne kadar özlediğinden bahseden.
Bazı geceler birbirlerinde yatıya kalan bu en iyi arkadaşlar, o kadar enerjiklerdir ki, gece gece kalkıp imam bayıldı bile yapabilirler birbirlerine olan sevginin verdiği gaz da peşlerinden gelince. Tüm uyumaya çalışmaları sırasındaki kıkırdamaları, bir anda durup ağlamaya başlamaları bile uyum içindedir. Biri sevgilisinden ayrılınca diğeri de mutlaka ya ayrılma noktasına gelir ya da aldatıldığından, sevilmediğinden şüphe etmeye başlar, biri birine kötü bir laf etmişse diğeri de mutlaka onu ayıplar ve bu birbirini destekleme süreci kızlardan biri kendine yeni bir arkadaş bulana kadar böyle süregelir.

Uzun zamandır böyle bir şey yaşamıyor olmam iyi mi kötü mü bilemiyorum ama sürekli adını andığım ve hasta olduğumda bana çorba yapabilecek birinin varlığının olmasını bilmek iyi olabilirdi. Neyse ki şanslı bir insanım. Kısmen.

Balkona çıkalım mı biraz?

2009-08-30T02:54:00.004+03:00

Evde otururken camdan bakıp yağmur yağdığını görünce bir anda dışarı çıkıp deli gibi ıslanmak isteyen bir insan olarak, kendim gibi birini tanıyacağımdan şüpheliydim.
Kendimi birçok konuda şanssız görürüm, bazen küçük, bazense gerçekten büyük sebeplerden dolayı. Bu şanssızlığı çok benimseme durumu hala tam olarak geçmemiş olsa da "acaba yağmurda yürümeyi, gecenin bir nısfı sokağa çıkıp çimenlerde uzanıp yüzüne yağmur damlalarının düşmesini hissetmeyi seven bir insan tanıyabilecek miyim?" başlığı altında gizlenen sorumun cevabını daha bir insanı tanımaya başladığım ilk haftada almış olmam, aslında şanssızlığımın belli başlı küçük konulardan ileri gitmediğine dair bir işaret olabilir.
Çünkü sırılsıklam bir şekilde eve gelindiğinde ıslak pantolonu ve çorapları tek başına kalorifere asmak pek keyifli bir iş değildir. Ya da evde kalan tek çayın "adaçayı" olmasıyla dalga geçecek yalnız bir insan, ebeveynleri tarafından deli zannedilebilir.

Bir insana "yağmur'u sever misin?" diye sormak saçma. Çünkü sözüm ona herkes yağmuru sever. Ama gerçek olup olmadığını öğrenmenin en iyi ve belki de tek yolu Kasım ayında bir gece aynı evi ve aynı yağışlı havayı, aynı çimenliği paylaşabilmektir o kişiyle. Bir de bir-iki şişe şarap ve iki güzel arkadaşla birlikte.

2009-08-26T15:46:00.000+03:00

Birazdan hazır olacak süprizim <3

Hard Rock Hallejuah!

2009-08-23T23:08:00.001+03:00

İşte o fotoğraf!

2009-08-22T03:16:00.001+03:00

Two glass eyes with yarn eyelashes and a plastic grin.

2009-08-22T02:12:00.001+03:00

Yetenekli ve başarılı bir sevgilim, dostum var.

Edi Büdü & Sel Den

2009-08-21T02:06:00.000+03:00

Rica ederim.

2009-08-17T00:39:00.001+03:00

Bu günden itibaren en sevdiğim grup Lordi ve en sevdiğim sahne şovu solist herifin mikrofon tutamayan garip tırnaklı ellerini birbirine İbrahim Tatlıseks edasıyla vurup kendini alkışlamasıdır.

2009-08-09T17:44:00.000+03:00

Foça'da LORDİ'yi görmek için sabırsızlanıyorum gerçekten.
dsfokasdpglksdpflkasdf

İtiraf:

2009-08-09T13:44:00.001+03:00

İzmir'i özledim.

Kids have landed on Mars.

2009-08-08T02:55:00.001+03:00

2009-08-06T14:30:00.001+03:00

Şu 3G meselesi beni çok yoruyor.

2009-08-04T19:50:00.000+03:00

"Eternal Sunshine Of The Spotless Mind"

Bu film bana her izlediğimde gerçekten birisini ne kadar çok sevdiğimi hatırlatıyor.

Disneyland

2009-07-31T12:25:00.000+03:00

Mustafa Sandal marka çubuk kraker. Bilinçaltımı çok seviyorum.

Pussycat Boys

2009-07-30T00:03:00.001+03:00

Marco Polo

2009-07-29T00:31:00.001+03:00

1

2009-07-27T01:52:00.002+03:00

Yarın Burçin diye bi çocukla buluşacağım, Metallica konseri için İzmir'den gelmiş, orada yaşıyor yani. Deviantart'ta tanıştık, MSNde falan muhabbet ediyoruz arada, hoş sohbet biri yani. Bu arada tabi kapılar falan erken açılacak ya o yüzden biz de kahvaltı etmeye karar verdik Kadıköy'de, sabahın 9'unda. İlk defa yüz yüze görüşeceğiz. Sadece internetten konuştuğun insanları kanlı canlı görmek çok keyifli bir olay. ya. Ekoseli bir gömleğim var, onu giymeyi düşünüyorum hem spor, rahat falan. Burçin gidince de eve falan dönerim artık. Saatimi kurdum yatıyorum şimdi.

Kıza bak, zarfa bakıp gülüyor. Deli mi acaba.

2009-07-14T11:37:00.000+03:00

Okulda, kantinde, sınıfta, okuldan dönerken otobüste, vapurda, metroda zar zor ve kafa toparlayamadan yazılan mektuplar, "mektup bitti yarın yolluyorum" haberi vermeler, "mektubum geldi mi?" sorusuna verilen cevaplar ve arada bir zarfların içinden çıkan minik sürprizler. Baharın gelmesiyle birlikte erik ağacının üzerinde bir heyecanla açan çiçeklerden bir tanesini cevap olarak yollamak, bir de en önemlisi mektubun alıcısının da gönderen kadar heyecanla o çiçeğe bakacak olmasının verdiği "bir elmanın iki yarısı olma" durumu.
Mektup yazmak çok güzel bir şey. El yazısını hiçbir zaman beğenmemiş olan ben, bugün ilk defa kendi yazımı sevdim ve mektubumun karşımdaki insan tarafından okunması için sabırsızlanıyorum. Aklıma birkaç ay önceki mektup yazma muhabbetleri geldi şimdi. Hiçbir şey çaktırmamaya çalışarak yazılan satırlarda kim bilir ne kadar saçmalamış ve hislerimi belli etmiştim. Neyse ki böyle zamanlarda insan yalnız olmayabiliyor. Yani bazen. Yani bahsi geçen insan şanslıysa eğer.

Bir de bence hayata dair en güzel şey, mutsuz bir şekilde evden çıktığınızda, apartmanın içinde havanın ne kadar sıcak olduğuna ve otobüste ne kadar sıkılacağınıza dair bir saptama yaptığınız anda posta kutunuzda adınıza yollanmış bir mektup görmek ve otobüse gidene kadar zarfın üzerindeki el yazısını inceleyip otobüse biner binmez zarfı açıp içindeki satırları defalarca okumak, cevap olarak yazacağınız şeyleri düşünmeye başlamak ve heyecanlanmaktır.
Zarfın içindeki minik sürpriz de sizi ya çok güldürür ya çok duygulandırır, yani mektuba göre otobüsteki insanların size bakış açısı değişir.

Ben bu yazıyı pek sevmedim. Mektup yazmaya devam edeyim o halde.

2009-07-11T11:01:00.001+03:00

Mustafa Sandal'ı neden bu kadar çok sevdiğimi inanın ki bilmiyorum.

sözüm bir tek sana,
selam gönder bana.

Du bist das schönste Kind.

2009-07-10T11:48:00.001+03:00

2009-07-10T07:12:00.002+03:00

Twilight ne lan her yerde posterleri falan. İnsanlar deliriyo olm o kız gibi herif için. Bence Iphone 3G daha güzel abi. Adamların Apple store kaldırımlarında sabahlamalarını anlıyorum yani.

2009-07-09T03:36:00.001+03:00

2009-07-09T03:35:00.001+03:00

Ortaokula dair hatirladigim iki sey var;

Biri, tum arkadas dediklerimin tuvalete gidip eteklerini kivirmasi.

ikincisi ise okul numaram.

Stop requested.

2009-07-09T02:29:00.003+03:00

Ogle tatilinin ikide basladigini zannederek ne kadar da rahat hareketlerle kalkmis ve hazirlanmistim. Taa ki ikide bitiyor oldugunu ogrenene kadar. Kostum, ilk defa bu yollardan tek basima geciyordum. Approaching Motor Avenue & National Blv. dendiginde nasil da hizlica ipi cekip kapiya dogru yoneldim. Lakin bir sorun vardi, Venice kesisimi neredeydi. Sofore beni Venice kesisiminde indirmesini istedigimi soyledim. Tamam dedi ve 10 dakika sonraki hatirlatisim uzerine `ee orayi coktan gectik` dedi. Tabii bunu turkce soylemedi ama anlasildi tabii ki. Amerikalilarin aptal oldugunu biliyordum ama bu denlisini hayal etmemistim. Neyse. Bir transfer bileti verip `yalniz otobus yok buradan` dedikten sonra indirdi Westwood girisinde. Neredeyse Acibadem`e gelmisim haberim yok. Neyse ki sadece mesaj atabildigim bir telefon vardi yanimda. Sonuc olarak Los Angeles`taki ilk kaybolusumu Dredg konserinden birkac saat oncesinde gerceklestirmis oldum, hayirlara vesile olmasini diliyor, Iconisus`tan herkese selamlarimi yolluyorum.

2009-07-08T00:59:00.003+03:00

Emre, Burçini, Selcen'i, Denizi al Manhattan Beach'e gel. Çok güzel bir kafe var, porsiyonları da hayvan gibi, yer yer içeriz. Sonra da sörf tahtalarımızla sahile iner koca dalgaların keyfini çıkarırız. Çok yediğimiz için dalağımız şişer, böylece boğulup köpekbalıklarına yem olabiliriz.
O değil de Los Angeles'taki 18. günüm, hala Pasifik'e giremedim.

2009-07-06T14:56:00.001+03:00

but you & me.

Drop Shadow

2009-07-03T12:13:00.001+03:00

let’s act like children while we sleep paralyzed.

2009-07-03T10:09:00.001+03:00

The Parrot

2009-07-03T09:25:00.000+03:00

Ben gittim

2009-07-02T09:45:00.004+03:00

Yağmur ve martılar, ne kadar klasik bir İstanbul manzarası.
Vapurdan denize atılan sigaralar
Şemsiyesi olmayan bir benim sanki
Arkada can yakan bir melodi
Birilerinin gelmesini bekledim
Kimse gelmedi.
Böyle zamanlarda 'buruk' kelimesini çok sevdim.
Salatada yenmeyip ayrılan buruşmuş domatesler gibi.
Sonra da ben gittim, arkama bile bakmadan.
Şehir kadar pis ve gri bir otobüse binip.
Hava kararana kadar inmedim.
Şemsiyesi olmayan bir bendim sanki.

Vallahi jest oldum

2009-07-01T21:48:00.002+03:00

Mustafa Sandal'ın eski şarkılarını seviyorum. Baya ciddiyim.

O tatlı dilin güler yüzün inan ki yürek hoplatıyor.
Farkında değil misin, herkes peşinden koşuyor.

2009-06-30T21:01:00.001+03:00

modest friends

2009-06-24T11:23:00.000+03:00

2009-06-23T10:05:00.002+03:00

Her ne kadar aile ile gezmek çok güzel ve keyifli bir eylem olsa da, ilk defa görülecek yerleri ve özel mekanları insanın sevdiği kişiyle el ele keşfetmesi eminim ki daha muhteşem oluyordur. Neyse ki dünyada keşfedilecek o kadar çok şehir, yenecek o kadar yemek ve gidilecek o kadar lunapark var ki.

Yalnızlık deliliktir.

2009-06-15T19:05:00.003+03:00

İnsan kendini dinleyemiyor her zaman. Kendi kendine konuşamıyor, düşüncelerini kendi kulaklarıyla duyamıyor. Belki de bu yüzden psikoloğa, terapiye falan gidiyorlar, bilemiyorum.
Ama bu çekingenliğin en büyük sebeplerinden biri utangaçlık sanırım. Komşuların duyması, telefonun açık kalmış olması ve tam o sırada birinin eve gelmesi ihtimallerini kafasında biriktire biriktire, kendisiyle konuşmaz hale geliyor kişi. Kedisini severken söylediklerinin kimse tarafından duyulmadığından emin olsa da bilinçaltına geçeceği zaman ister istemez utanıyor işte.

Okuldan geldiğim anda arka odadan gelen müzik sesiyle ağabeyimin evde olduğunu anlar, ayakkabılarımı çıkartmadan önce yere yatıp, güneşten sıcacık olmuş kedimi sever ve ardından ağabeyimin odasına koşup üzeri kedi tüyü dolmuş burnumu yanağına götürüp hızlıca öperdim. O zaman, şimdiye nazaran hiç yalnız değildim ve kendi kendime konuşmaya ihtiyaç duymazdım.
Bir istisna olup da geldiğimde evde kimseyi göremeyince şaşırır ve bir anda kendi kendime konuşmaya başladığımı farkederdim. Bir anda zil çaldığında ise susar, sanki film izliyormuşum da, kapı çalınınca kapatmışım gibi hissettirmeye çalışırdım. Gelen genelde ya alt komşumuz, ya ağabeyim ya da ellerindeki torbalar yüzünden burnuyla zile basan, aşağıdan yardım isteyen annem olurdu ve "umarım beni ve konuştuklarımı duymamışlardır" düşüncesinin yüze yansıdığı utanç ile açardım kapıyı.

Şimdilerde ise sabah uyandığımda evde kimseyi göremediğim ve okul olmadığından dolayı evde göt büyüttüğüm için tüm gün kendi kendime çeşitli dillerde konuşup, şarkılar söyleyip hikayeler yazıyor, havaya dram atıp müzikallerde yüzüyor, belirli rollerde doğaçlama yaparak tiyatro yeteneğimi geliştiriyorum.
Kendime yakın hissettiğim, çocukluğumdan beri herşeyimi anlattığım ve büyümeme dair her evreyi canlı gözlerle görmüş olan alt komşularımızın ise birkaç gün önce binlerce kilometre öteye taşınması ister istemez beni yaralarken, bir yandan da kimsenin beni merak edip telefonla aramadığını ve hiçbir şekilde telefonun açık kalma olasılığının olmamasından dolayı çevremde beni duyacak kimsenin bulunmadığını düşünüp rahatlıyorum.

Bir seferinde boş boş konuştuğumu duyan annem yine elinde, bu sefer bir nebze daha az torbayla çaktırmadan eve girip "Ne o öyle konuşuyorsun kendi kendine" diye sorduğunda verdiğim cevap çok açık ve netti.
"Yok be deli miyim ben tek başıma konuşacağım ne o öyle, telefondaydım yahu."

Emin hipermarketler zinciri.

2009-06-02T02:12:00.004+03:00

Heyecanlanınca metabolizmamın yamulduğu su götürmez bir gerçek. (Su götürür gerçek mi götürmez gerçek mi tam olarak bilmiyorum ama öğreneceğim.)
Midem bulanıyor, karnım ağrıyor, belli bir saati varsa özellikle, o saate kadar uyumam imkansız hale geliyor. Mesela şu anda saat 02.20 evet. Eğer 6da kalkacak olsaydım eminim ki şu anda uyuyamıyor olurdum.
Aklıma gelen bir anıyı paylaşmak istiyorum. Bu anıyı şu ana kadar Ezgi dışında hiç kimse dinlemedi, aslında Ezgi o kadar çok dinledi ki diğer insanlara anlatacak olsaydım toplamda ağzımdan o kadar çok kelime çıkmazdı.
Çok eskiden, ki çok eski dediğim zaman dilimi Lise 1'in sonuna tekabul ediyor.
Birşey için o kadar, o kadar heyecanlanıyordum ki bu heyecan bağırsaklarıma kadar çıkıyor, bankta otururken sırtımın dahi titremesine sebep oluyordu. Çok çirkin olmama rağmen kendimi güzel hissediyordum, sıcak havanın ve kalın kıyafetlerin bir olup insanda yarattığı can sıkıntısından eser yoktu içimde. Ne ilginçtir ki o heyecan bir süre sonra hiç bir sonuca varmadan yok oldu. Belki bunun başka sebepleri vardı, evet tabii ki vardı ama önemli değil.
Geçenlerde o kadar ilginç bir şekilde farkettim ki bunu. Ne kadar boşuna olduğunu, hakkında o kadar heyecanlandığım şeyin bir gün gelip tekrar karşıma çıkacağını ama o zaman onu hiç önemsemeden, garipsemeden geçip, yaşadığım yeni sırt titremelerine bakacağımı. Ve bunu Ezgi'ye anlattığımda o da benim gibi aynı tepkiyi verdi. Eminim düşündüğüm şeylerin aynısını düşünmüştür. Ezgiyi tanıyorum. Aramızdaki telepatiyi de bilirim.
Ama şimdi şundan eminim o şey sayesinde.
Eğer olmuyorsa, bir eksik varsa, hani olmuyorsa işte, bu demektir ki gerçekten zamanı var. Ama eninde sonunda oluyor. Ve eğer vazgeçtiğiniz bir zamana denk geliyorsa oluşumu, sizi sadece güldürüyor, güldürürken düşündürüyor.
Ve ben de her zaman yaşadığım hayal kırıklıklarının ne kadar boşuna olduğunu, zamanın ise herşeyin ilacı olabilecek nitelikte bir oluşuma tekabul ettiğini bir kere daha anlıyorum böyle durumlarda.
Deneyim, acısıyla tatlısıyla diyorum ve o günleri güzel anılar olduklarını düşündüğüm için sandığımda saklıyorum.
Şimdi ben uyumaya çalışayım. Malum sabah 6da kalkacağım.

Güzel Gün

2009-06-01T14:14:00.002+03:00

Soldan sağa,

Burçin, Elif, Yağız, Eser, Duygu.

Bros and a girl

2009-05-25T00:48:00.001+03:00

Kaçamak

2009-05-24T13:50:00.000+03:00

Aslında buraya yazmamam gerekir ama bir şey deyip gidicem.
Çok seviyorum.

2009-05-22T13:23:00.001+03:00

Birds are not able to fly anymore.

Önlü arkalı

2009-05-21T03:02:00.001+03:00

Symbolism: Two Colors

2009-05-15T03:16:00.000+03:00

Do you ever feel cursed

2009-05-14T01:40:00.001+03:00

21

2009-05-14T00:50:00.002+03:00

Hayatımda en çok sevindiğim şeylerden biri 18 yaşını doldurmuş olmamdı.
Yıllarca konserlere aile yardımıyla, abartı makyajlarla giren ben, sonunda rahatlayabilecek, gençliğimi sevdiğim içkiyi içerken sevdiğim müziği dinleyebilecek olmanın verdiği mutlulukla yaşayabilecektim.
Ne kadar sıradandır ki, 18 olduğum seneki doğum günümü de yaş sınırı olan bir barda deliler gibi dans ederek ve özgürlüğü fazlasıyla yaşayarak geçirmiştim.
Alakasız grupların yuva yaptığı, düzgün bir iki konsere ancak rastlanıldığı ülkemizdeki rahatlığı, dinlediğim her grubun her allahın günü konser verdiği ülkede gayet kullanacağımı ve kendimi her gün stadyumlara, barlara atacağımı, müziğe ve mutluluğa doyacağımı düşünerek çılgın atıyordum ki Amerika'da ehliyet alma yaşının 16, alkol tüketebilme yaşının ise 21 olduğunu hatırlayıverdim. Ağabeyimin elini tutacağım bu bir ay boyunca saçlarımı iki yandan örecek ve neşeli çocuk şarkıları söyleyeceğim.

Lost your best friends today.

2009-05-10T22:59:00.003+03:00

Zaman ne kadar da garip bir olgu. Asla değişmeyeceğinden, kaybolmayacağından emin olduğunuz şeyleri bile emiveriyor. Muhteşem diye tabir ettiğiniz arkadaşlıklar, sonsuza kadar bakacağınızdan emin olduğunuz evcil hayvanlar, hayat boyu hiç durmadan dinleyeceğim dediğiniz şarkılar bir anda nasıl yok oluyor. Hatta bazen o kadar uzaklaşıyor ki şimdiki zamandan, sanki hiç yaşanmamış bir düşünceden ileri gidemiyor düşünüldüğünde. Hafızamızda, sırf hatırlamak istemediğimiz için neredeyse silmiş olduğumuz o kadar çok anı var ki aslında.
5 sene öncesini hatırlayamıyorum mesela, hele 6..
Sanki hiç yaşamamışım, şu anki halimle uzaktan seyretmişim kendimi seneler boyunca.
Bugün dayımın minik kızına eski oyuncaklarımı verirken kutuların arasından, çocukluğuma dair unutmadığım neredeyse tek eşya olan rengarenk kolyemi buldum. Ucunda kahverengi bir ayı vardı, deniz yıldızı ve yosun şeklinde boncukları falan. Kızcağız görmesin diye hemen kapıverdim, manevi değeri inanılmaz boyutlardaydı benim için.
Ve geçmişimi -hatta neredeyse bir önceki akşam ne yediğimi-tam olarak hatırlamıyor olmama rağmen o kolyeyi anneme zorla aldırttığım gün nerede ne yediğimi, saçlarımın şeklini, üzerimdeki bulüzü ve alışveriş merkezinin otoparkını çok iyi anımsayabiliyorum.
Böyle zamanlarda durup düşünüp, "oha lan, beyin ne acayip" demiyorum, diyecek halim kalmıyor çünkü. Gözlerim boşluğu izliyor, geceleri gördüğüm hayaletleri falan arıyor. Bulamayınca da rahatlamıyor aslında, o kadar şaşkın oluyor ki hatıralarına şahit olduğunda.

Green & Blue

2009-05-10T21:02:00.003+03:00